Afbeelding

Van rij- naar menpaard: “De osteopaat herkende Beau niet terug”

Recreatie

Via haar opa kreeg Nadia Christina Moossdorff Steijger de liefde voor paarden mee. Hij had een paardenboerderij in Spanje en daar was zij dan ook elke vakantie te vinden. Daarnaast reed ze in Nederland elke week op een manege en leasde ze een verzorgpony. Door studie en gezin raakten de paarden een tijdje uit beeld, maar zes jaar geleden begon het paardenvirus te kriebelen. Nadat haar eerste PRE was overleden aan koliek, kwam Beau in haar leven.

Vel over been

“Ik was altijd al gek op Spaanse paarden, niet zo heel verwonderlijk met mijn achtergrond. Vooral hun trotse uitstraling spreekt me aan”, vertelt Nadia. Beau’s ‘trotse uitstraling’ was in eerste instantie ver te zoeken. “Hij was vel over been en bang voor alles, zéker voor mensen! Daarnaast was duidelijk dat zijn paspoort niet kon kloppen; dat vermeldde namelijk dat hij een merrie zou zijn… dus er was al iets niet helemaal in de haak met hem. Toch raakte hij me en wilde ik het met hem proberen.”

Traumapaardje

Nadia had helemaal geen haast met haar ‘traumapaardje’. “Zijn lichaam is net een brailletekst; ik durf er niet aan te denken wat hem aangedaan is … Ik wist dus dat ik geduld met hem moest hebben en vertrouwen moest opbouwen. Door in alle rust met hem aan het ‘werk’ te gaan, als je verzorgen, veel bij hem zijn en met hem wandelen zo kunt noemen. Beau, die vijf jaar geleden door de dierenarts geschat werd op ‘een jaar of elf’ bleef lang bang en angstig. Bang om op zijn kop te krijgen, echt heel sneu. Uiteindelijk ontspande hij af en toe wel en was hij braaf, maar er hoefde maar iets te gebeuren of de spanning was terug.”

Zadelperikelen

Het vertrouwen tussen paard en eigenaresse groeide, en Nadia kon rustig met Beau een buitenrit maken. “Het vervelende was wel, dat Beau een lastige rug had. Ik had wel vijf zadels gehad en laten aanpassen, maar écht lekker passend werd het niet. Misschien dat daar ook een deel van zijn spanning vandaan komt. Dus ik dacht: misschien kunnen we gaan mennen! Hij moet toch zijn energie en looplust kwijt kunnen?!”

Leven als menpaard


Samen met Frank Vos die veel ervaring had met het betuigen van paarden en opnieuw met veel geduld – “Wekenlang heb ik achter hem gelopen in de bak, in het weiland, in het bos, aan de lange leidsels, en later met een band erachter” – pakte Beau zijn nieuwe leven als menpaard heel goed op, aldus Nadia. “Frank durfde het op een bepaald moment aan om hem in te spannen en na zes weken zat ik op de bok, achter hem! Verder kan ik rekenen op de hulp van Ton Waarlé, die altijd met me mee naar buiten gaat!”

Beter voor Beau

En hoewel Beau net als onder het zadel af en toe veel spanning ervaart, denkt Nadia dat ze in het mennen een oplossing heeft gevonden voor haar paard. “Hij vindt vooral het inspannen spannend en houdt niet van lang stilstaan als we bijvoorbeeld moeten wachten bij het oversteken. Hij blijft wat issue’tjes houden die hij ook onder het zadel heeft, zoals plotseling omkeren – niet fijn voor de wagen! – of staken, maar in feite loopt hij heel fijn, en mooi over de rug. De osteopaat die hem twee keer per jaar behandelt, herkende hem niet terug; hij is veel losser geworden!”

Op de goede weg


Nadia zit inmiddels – nadat ze een wél goed passend zadel heeft gevonden – ook wel óp Beau. Ze combineert mennen en rijden af. “Ik heb geen andere plannen met Beau dan dat hij zich goed voelt. Ik verlang niks van hem, leg hem geen druk op. We zijn blijkbaar op de goede weg, omdat hij fysiek al zoveel beter geworden is. Ik denk dat hij in principe best geschikt zou kunnen zijn voor bijvoorbeeld de vaardigheid, omdat hij zo wendbaar en snel is, maar wedstrijden ga ik hem niet aandoen. Dat zou alleen maar weer stress opleveren. Ik wil gewoon doen wat het beste voor hem is.” (CD)

Afbeelding
Afbeelding